Studio Tańca Kraków

Archive for the ‘Pobudzenie Zmysłów’ Category

Taniec towarzyski jest dość powszechnym tańcem w naszych czasach. Każda szkoła tańca proponuje nam duży wybór tańców towarzyskich. Najczęściej uczymy się salsy, samby, walca angielskiego rumby, walca wiedeńskiego. Wszystkie tańce różnią się od siebie pochodzeniem , charakterem, schematem, figurami tanecznymi oraz muzyką. Różnią się też tym w jakim stroju tańczymy a przede wszystkich emocjami jakie w nim nam towarzyszą. Do każdego tańca musimy zachować się inaczej. To nie jest na tej zasadzie że kilka tańców możemy zatańczyć z tymi samymi emocjami czy nawet wyrazem twarzy który też nam dużo daje. Jeśli już jesteśmy zdecydowania na któryś z tańców standardowych to tajmy żeby wybrać taki który w jak największym stopniu odzwierciedla naszą dusze to jacy tak naprawdę jesteśmy. Przez to będzie nam łatwiej się odnaleźć w tańcu.

Meżczyzna tancerz popisuje się przed partnerka swoją sprawnością fizyczną zręcznością i siłą. Ważna cechą tancerza jest umiejętność improwizacji w każdym momencie i umiejętnego dobierania figur w miarę granej muzyki. Taniec podhalański składa się z trzech różnych części z których każda posiada osobny akompaniament muzyczny sporządzany do danego zagadnienia które jest akurat myślą przewodnia tancerzy. Pierwszą częcią tańca jest wprowadzenie tancerki o którym już wcześniej wspominałem kolejnym elementem jest żywy krzesany wykonywany oddzielenie przez parę ze wskazanien na tancerza. Ostatnim elementem tańca są wspólne obroty wykonywane przez parę tańcząca w dosyć żwawym tempie. Figury taneczne są połączone z licznymi przyśpiewkami wykonywanymi przez tancerze przy kapeli. Mają one miejsce zazwyczaj w przerwach pomiędzy kolejnymi częściami zabawy lub też w przerwach na odpoczynek.

Nieliczne osoby dostępują tego zaszczytu i najważniejsza chwila po występie jest dla nich tym czego oczekiwali. Znamienne słowa otrzymujesz bilet powodują wielką radość u tancerza a gdy okaże się przy tym że wszyscy członkowie jury byli na tak to jest to już znak iż naprawdę mamy chyba szansę osiągnąć coś w tańcu coś o czym marzyliśmy od dzieciństwa. Możemy zaistnieć na parkietach zrobic wielką karierę, otworzyć szkołe tańca czy też pójść potem w kierunku choreografii ścieżek jest wiele i to od nas zależy co dalej będziemy robić. Jedna zejdźmy na ziemię to był dopiero pierwszy etap jeszcze wiele pracy przed nami grunt to pozytywne myślenie. Jeśli udało się teraz to czemu miałoby się nie udać w kolejnych etapach kwalifikacji. Z castingów wyłaniana jest spora grupa najlepszych osób które poddawane są kolejnej próbie tutaj już jury tworzy notatki szczegółowe o każdym z tancerzy nie daje już jednoznacznej odpowiedzi czy dostaje się on dalej czy nie.

Siostra była bardzo skromną zakonnicą dla której pomoc dzieciom była najważniejsza. Jej serce radowało się gdy widziała jak dzieci są chętne do zabawy. Każde spotkanie z nimi umacniało w niej przekonanie że taniec i muzyka potrafią dać człowiekowi dużo radości i optymizmu na dalsze życie czego te dzieciaki naprawdę potrzebowały. Zakonnica bezpłatnie uczyła je tańczyć. Próbowała nauczyć je czegoś trudniejszego np. salsy czy samby ale dzieciaki nie potrafił zapamiętać jakich kol wiek kroków. Dobrze bawiły się przy nauce walca angielskiego. To sprawiało im dużo radościom dawało jej ochotę do dalszego życia co tak naprawdę trzymało ją przy życiu gdyż ta siostra była chora na raka i spędzała ostanie dni z dzieciakami. Każdy dzień przybliżał ją do kresu swojego życia ta jednak nie poddawała się tylko walczyła z choroba dla swoich podwładnych których przecież tak bardzo kochała i nie chciała ich opuścić.

w zakonie Sióstr Sercanek w Krakowie powstała szkoła tańca. Prowadziła ją jedna siostra która bardzo kochała taniec i muzykę ale nie mogła po za lekcjami tańca gdzie uczyła dzieci tańczyć gdyż to było zabronione. Siostra ta uczyła tańczyć dzieci z autyzmem oraz dzieci które miały inne zaburzenia. Nie były to tańce tj. samba, rumba czy walc angielski. Były to zwyczajne proste tańce które nie zawierały w sobie dużej ilości skąplikowanych kroków i figur. Siostra Klara bo tak miała na imię uczyła ich tańców podobnych do oberka, poloneza czy kujawiaka. To miały być lekcje tańca gdzie dziecko bardziej się rozwinie gdzie będzie uczyło się przekazywać pozostałym co ono czyje gdy słyszy muzykę. Dzieci te były bardzo biedne ze względu na rodzaj upośledzenia jednak Klara tak nie myślała. wiedziała że bóg czuwa nad nimi i jej pomaga. dla dzieci każda lekcja tańca i każde spotkanie ze siostrą było czymś po czym były naładowane nową energia. Były weselsze i bardziej otwarte.

Nauka tańca jak i wszelkie kursy tańca obraz szkoły tańca twierdza ze przez taniec w partnerach zaczyna rodzic sie nowe uczycie. Nuka tańca rumby jest dobra go odważnych ludzi którzy nie boja sie pokazywać swojej seksualności. Samba jest uwodzicielska. Pomoże nalewno tym którzy sa nieśmiali i nie potrafi przekazać partnerce tego co do niej czuja. Akademia tańca jaki i inne szkoły tańca oferują nam kurs salsy. Taniec to dobry sposób na otwarcie swojego ciała na muzykę na poddanie sie temu co mówi serce i co ucho słyszy. w tańcu sie wyciszamy. Pozwalamy sobie na to żeby to ciało nami prowadziło. Pozwalamy mu na to do czego w żeczwistości nie jesteśmy zdolni. otwiera nasz umysł i ciało na rzeczy piękne na które nie zrocilibysmy uwagi nie zaczynając kursu tańca. Taniec jest dla nas takim odprężeniem z której czerpiemy energie do dalszego funkcjonowania. Jest dla nas oderwaniem sie od rzeczywistości i zapomnieniu o nim

Później robimy dostawienie prawej nogi do lewej i krok ten też jest szybki. W tańcu kobieta wykonuje krok lewą nogą do tyłu i jest to tak samo wolny krok jak w przypadku pierwszego kroku mężczyzny. Krok prawą nogą do tyłu i jest on już szybszy krokiem a na samym końcu wykonuje skrzyżowanie lewej nogi przed prawą i jest to krok szybki. Tą sekwencję kroków w tangu argentyńskim tańczymy bez obrotu. Zakończenie w tangu argentyńskim nazywa się za zakończenie w pozycji zamkniętej. Wygląda ono następująco. Mężczyzna stawia pierwszy krok lewą nogą naprzód pomiędzy krokami partnerki i wykonuje go szybko. Krok prawą nogą jest krokiem szybkim i jest on do boku. Trzeci krok to dostawienie lewej nogi do prawej i wykonujemy go wolno. Kobieta natomiast stawia prawą nogę do tyłu w tępię szybkim. Później wolno dostawia prawą nogę do lewej. Obrót w tej pozycji może być w prawo lub w ogole nie musimy go robić. Zachęcam do nauki tego tańca.

Ślub jest to specyficzny moment w życiu każdego człowieka zarówno on jak i ona w tym dniu chcą wyglądać jak najlepiej i wiedzą jednocześnie że po tzw pierwszym tańcu spłyną już z nich wszelkie emocje. Dzieję się tak w przypadku par które z parkietem nie mają zbyt wiele wspołnego. Obeznani małżonkowie traktują ten pierwszy taniec jako rutynę którą wykonują już od kilku lat gdyż ukończyli na przykład jakiś kurs czy szkołę tańca. Często wiele prób i nauki w domu nie wystarcza i pierwszy taniec nie jest aż tak do końca udany. Ostatnio jednak można zauważyć że powstały sposoby na to aby odwrócić uwagę gości od pierwszego tańca. Niedawno oglądałem taśmę gdzie niedługo po rozpoczęci tańca nad parą tańczącą wybuchl ogromny balon wypuszczając setki małych baloniów co od razu wzbudziło zachwyt gości, podobną metodą która robi furorę podczas tego tańca jest ustawienie w rogu tryskających zimnymi ogniami rurek.

Ważną rolę w historii tańca pełnią tańce korowodowe. Polegają one na ruchu ludzi rzędem albo parami jeden za drugim. Tancerze mogą przyjmować różne fory grupowe np. łańcuchowe . Może ono zakładać ujęcie się za barki czy też trzymanie za pasy. Wyróżniamy korowody taneczne koliste i korowody otwarte. Najstarsze korowody zakładały taniec oddzielnie kobiet a oddzielnie mężczyzn. Tańcowi temu towarzyszył śpiew bez udziału instrumentów muzycznych. Figury taneczne wykonywane w korowodach zakładały głownie tańczenie w parach lub tez w rzędach tak aby nie doszło do rozburzenia układu. W wyniku określonych czynności tancerze mogli spowodować zmiane charakteru układu z kolistego na rzędowy czy też łańcuchowy i w łatwy sposób można było również też powrocić do poprzedniego. Korowody rzędowe utwarzany były tylko z par tanecznych poruszających się jedna za druga w określonym tempie w takt odpowiedniej muzyki, przykład rzędu-polonez.

Przez niekwestionowaną wielofunkcyjność tańców rozumie się nie tylko ich podejście do lecz przede wszystkim ich znaczenie w życiu społecznym i konkretnym środowisku. Ludzie dawniej uważali że taniec nie niesie ze sobą jakiś znaczących konsekwencji. Okazuję się jednak że w lokalnym środowisku odgrywały one znaczącą rolę wpływając i bedąc formą kontaktów międzyludzkich, zbliżenia towarzyskiego czy też sposobem ujawnienia przeżyć estetycznych. Warto zauważyć iż dawniej taniec pełnił także inne funkcje. Stawał się niejako wzorcem dla przykładu jeśli osoba znana w towarzystwie była dobrym tancerzem to jego dzieci starały się powielać rodziców i osiągnąć poziom taneczny taki jak oni prezentuja. Tańce stawały się symbolami obrzędów jak w przypadku stosowanych do dzisiaj na weselach otrzepin. Wówczas nie miały one jakiejś wyróżniającej się nazwy ale były łatwo rozpoznawalne dzięki charakterystycznej muzyce i wykonywanym figurom tanecznym.